W Polsce historia uprawy chmielu zwyczajnego sięga IX w. Główny rejon uprawy to południowo-wschodnie obszary kraju oraz Dolny Śląsk i Wielkopolska. Polska jest czwartym pod względem wielkości producentem chmielu w Europie oraz szóstym na świecie.
W Chwałowicach po II wojnie światowej za granicą przyszkolnego sadu, którą tworzył istniejący do chwili obecnej rząd akacji (robinii akacjowych), rozciągało się pole chmielu, jedyne w okolicy stanowiło charakterystyczny szczegół krajobrazu.
Uprawa chmielu (osobników żeńskich – wytwarzających szyszki) związana była z działalnością Państwowej Szkoły Praktyków Specjalistów Spółdzielni Produkcyjnej, a następnie Podstawowej Szkoły Rolniczej Rachunkowości POM. W 1955 r. w szkole prowadzone były kursowe szkolenia m.in. chmielarzy. Roślina była uprawiana również w kolejnych latach, kiedy funkcjonowało Państwowe Technikum Rachunkowości Rolnej, gdyż plantacje chmielu owocują do kilkunastu, nawet kilkudziesięciu lat.
Chmiel uprawiano na podporach, czyli drewnianych kilkumetrowych słupach wkopanych w ziemię na głębokość ponad 1 metra, ustawionych w rzędach. Pomiędzy słupami, u ich szczytu, przeciągana była konstrukcja stalowa wykonana drutów lub lin stalowych, zaś całość była brzegami mocowana do ziemi, co zapewniało jej stabilność. Kwiatostany żeńskie obrywano w sierpniu, suszono w suszarni a następnie odstawiano do skupu.
Zdjęcia pochodzą z kolekcji uratowanej przez Pana J. Czarneckiego
Chwałowice, Iłża, region radomski, świętokrzyski 