Zamek w Iłży z czasów „Potopu Szwedzkiego”

Ilza_Pufendorfa

W 1696 r. w Norymberdze wydane zostało dzieło „De rebus a Carolo Gustavo Sueciae rege gestis („O czynach króla szwedzkiego Karola Gustawa X”) autorstwa Niemca Samuela von Pufendorfa (1632-1694), oficjalnego historiografa szwedzkiego. W albumie zamieszczone zostały widoki i plany wielu polskich miast z czasów najazdu szwedzkiego zwanego „potopem szwedzkim” (1655-1660). Obraz został wykonany na podstawie sztychu oficera wojsk szwedzkich Eryka Jönsona Dahlbergha.

Ilza_Pufendorf2

Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu

logo

alojzow_zagroda

Zagroda z Alojzowa. Fot. Ł. Smaga 13.07.2012

Powstanie muzeum zostało poprzedzone szeregiem inicjatyw społecznych. W latach 60-tych XX w. powołany został Dział Etnograficzny przy ówczesnym Muzeum Regionalnym w Radomiu (obecnie muzeum im. Jacka Malczewskiego), z inicjatywy którego w 1968 r. otwarto skansen bartniczo-pszczelarski. W 1972 r. powstał Społeczny Komitet Budowy Skansenu Ziemi Radomskiej, a w 1974 r. Społeczny Komitet Budowy Parku Etnograficznego Ziemi Radomskiej, który zlecił prof. Józefowi Gajkowi z Wrocławia opracowanie „Projektu Scenariusza Etnograficznego Parku Ziemi Radomskiej”. Według autora projektu zabytkowe budynki przenoszone do muzeum powinny być eksponowane w zespołach tworzonych w oparciu o kryteria etniczne i środowiskowe, zaś samym obiektom architektury ludowej miały towarzyszyć uprawy polowe, sady, ogródki przyzagrodowe  i zwierzęta. W 1975 r., w oparciu o scenariusz prof. J. Gajka, dr Stefan Rosiński opracował „Etnograficzne założenia realizacyjne Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu”. W muzeum, na obszarze liczącym 50 ha miało znajdować się 287 budynków dawnego budownictwa wiejskiego. Zespół budynków wiejskich miał być poszerzony o zespół ogólny składający się z obiektów sakralnych, dworu szlacheckiego, szkoły i karczmy oraz zespół małomiasteczkowy. Projekt przestrzenno-urbanistyczny opracował mgr inż. arch. Tadeusz Derlatka. Muzeum zostało powołane do życia 31 grudnia 1976 r. na mocy decyzji wojewody radomskiego, potwierdzającej przyznaną wcześniej lokalizację przy ulicy Szydłowieckiej,  po obu stronach ulicy Nadrzecznej. Od 1 stycznia 1977 r. przystąpiono do realizacji koncepcji dr. S. Rosińskiego i w tym samym roku zestawiono pierwszy zabytkowy obiekt – spichlerz z Wilkowa oraz przeniesiono skansen bartniczo-pszczelarski. W 1980 r. w spichlerzu z Wilkowa pokazano dwie pierwsze wystawy: „Kultura ludowa Ziemi Radomskiej” oraz „Życie i twórczość Jana Kochanowskiego w rzeźbie i malarstwie ludowym na szkle”. Uroczyste otwarcie spichlerza, wystaw i skansenu bartniczo-pszczelarskiego nastąpiło 23 czerwca 1980 r. i tę datę uznaje się za oficjalne otwarcie Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu. Pierwszym dyrektorem Muzeum został dr Stefan Rosiński.

kosciol

Kościół pod wezwaniem św. Doroty z Wolanowa z XVIII w. Fot. Ł. Smaga 13.07.2012

W latach 90-tych w wyniku reformy administracyjnej utrzymanie Muzeum powierzono Zarządowi Województwa Mazowieckiego. W 1996 r. dyrektor mgr Małgorzata Jurecka opracowała nowe założenia etnograficzne, a mgr inż. arch. Tadeusz Derlatka nową koncepcję urbanistyczno-architektoniczną. W 2005 r. Muzeum obejmowało obszar o powierzchni 32 ha, na którym zestawiono 61 obiektów dawnego budownictwa wiejskiego, a wiele zmagazynowano, aby następnie zmontować. W kolejnych latach podejmowane były działania mające na celu zwiększenie ekspozycji. Muzeum posiada również kilkanaście tysięcy eksponatów ruchomych, w tym kolekcje pojazdów, maszyn rolniczych, naczyń miedzianych, uli i narzędzi pszczelarskich, tkanin i sztuki ludowej.

Chomentow_chalupa_z_zagroda

Zagroda z Chomentowa z 1905 r. Fot. Ł. Smaga 13.07.2012

Muzeum Wsi Radomskiej (26-600 Radom, ul. Szydłowiecka 30) położone jest na obrzeżach Radomia, tuż przy trasie E77 Warszawa-Kraków. Wejście do muzeum znajduje się od ul. Stawowej (dojazd od ul. Krychnowickiej). Do muzeum można dojechać autobusami komunikacji miejskiej nr  14, 17. Z dworca PKP i PKS dojazd linią nr 14; kursy na tej linii odbywają się jedynie w dni powszednie. Od 1 października do Niedzieli Palmowej Muzeum jest czynne: od poniedziałku do piątku w godzinach od 9.00 do 15.30, zaś w soboty i niedziele od 10.00 do 15.00.

Klonowka_chalupa_z_zagroda

Zagroda z Kłonówka z XIX w. Fot. Ł. Smaga 13.07.2012

Opracowano na podstawie: M. Jurecka (red.), Muzeum Wsi Radomskiej. Przewodnik, Radom 2005, s. 4-7, http://www.muzeum-radom.pl

Historia Szkoły Rolniczej w Chwałowicach. III. Okres powojenny (1945-1958)

LZS

W pierwszych dniach po wyzwoleniu budynek szkoły służył szkoleniu milicjantów, który prowadził Jan Sońta ps. „Ośka”. W dniu 11 lutego 1945 r. pełnomocnik Rządu Tymczasowego podpisał akt mianowania inż. Andrzeja Wrzesińskiego na komisarza państwowego majątku szkoły, który wraz z wieloletnim nauczycielem Franciszkiem Grzególcem przystąpił do prac organizacyjnych nad uruchomieniem szkoły.

wrzesinski

Kierownictwu udało się zorganizować 8-osobowy zespół pedagogiczny i przystąpiono do rekrutacji młodzieży. Dnia 1 marca 1945 r. grupa 44 uczniów rozpoczęła się nauka w Gimnazjum Rolniczym. W maju tego samego roku do Chwałowic przybył przedstawiciel Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego inż. Janusz Pniewski, celem przeprowadzenia kontroli, w wyniku której Andrzej Wrzesiński otrzymał nominację na dyrektora. Szkoła od władz powiatowych otrzymała subwencję w kwocie 25 tys. zł na remont budynku i dalszy rozwój, a także majątek w jego otoczeniu o obszarze ok. 60 ha. Kapitalny remont budynku przeprowadzono w roku szkolnym 1947/48, w czasie którego nauka została zawieszona z uwagi na zmianę struktury i profilu nauczania w szkołach rolniczych. W dniu 3 listopada 1948 r. rozpoczęła się nauka w 4-letnim Liceum Rolniczym, którą rozpoczęło w dwóch klasach 110 uczniów, w tym 2 uczennice. Dyrektorem został inż. Stefan Różycki.

dyrektorzy3

Z dniem 1 września 1951 r. Liceum Rolnicze zostało przeniesione do Bałtowa a w Chwałowicach powołano Państwową Szkołę Praktyków Specjalistów Spółdzielni Produkcyjnej, której kierownikiem został Witalis Denkowski. Nauka trwała 11 miesięcy, od 15 stycznia do 20 grudnia. W 1952 r. nastąpiła kolejna zmiana szkoły na Podstawową Szkołę Rolniczą Rachunkowości POM, która istniała do 1954 r., przy czym organizacja i program nauczania w zasadzie nie uległy zmianie. Kandydatów do szkoły przyjmowano za to na podstawie skierowań z Wojewódzkiej Rady Narodowej.

dyrektorzy4

Od sierpnia 1952 r. pracą szkoły kierował Piotr Szczepańczyk, zaś od stycznia 1954 r. Ludwik Pokutyński. W 1955 r., zgodnie z decyzją Ministra Rolnictwa, prowadzone były kursowe szkolenia pracowników służby rolnej, instruktorów ochrony roślin, chmielarzy, pszczelarzy, księgowych i instruktorów bhp. Z dniem 1 września 1955 r. uruchomiono 4-letnie Państwowe Technikum Rachunkowości Spółdzielczości Produkcyjnej. W 1957 r. przedłużono naukę w technikum o jeden rok i przemianowano je na Państwowe Technikum Rachunkowości Rolnej. We wrześniu 1958 r. funkcję dyrektora objął na jeden rok Władysław Kwiatkowski. Technikum było jedyną szkołą rolniczą na terenie powiatu i jedyną o tym kierunku specjalizacji w województwie kieleckim.

dyrektorzy5

Opracowano na podstawie: J. Błaszczyk, M. Smaga, W. Smaga, 70 lat Szkoły Rolniczej w Chwałowicach 1928-1998, Chwałowice 1998, s. 18-22; J. Błaszczyk, R. Bielecka, M. Stawczyk, J. Kwiatkowski, M. Gierasiński, 80 lat szkół w Chwałowicach 1928-2008. Jubileusz 80-lecia szkół w Chwałowicach, Chwałowice 2008, s. 8-9. Z tych książek zaczerpnięte zostały również zdjęcia zamieszczone w tekście.

Historia Szkoły Rolniczej w Chwałowicach. II. Okres II wojny światowej

szkola_1942

Działalność dydaktyczna szkoły została przerwana przez wybuch wojny. Młodzież i część personelu uczestniczyła w działaniach wojennych, w tym w obronie Starachowic przy obsłudze dział przeciwlotniczych. Obiekt szkoły został zajęty przez ok. 100 mieszkańców wsi Piłatka, która została poważnie zniszczona i spalona w czasie bitwy o Iłżę w dniach 8-9 września. Schronienie otrzymali również ranni żołnierze polscy. Dyrektor Stanisław Daniluk dostał się do obozu jeńców wojennych w Radomiu. Dzięki staraniom nauczycielki Zofii Król udało się go jeszcze we wrześniu uwolnić. W lutym 1940 r. został ponownie aresztowany wraz czterema pracownikami szkoły i gospodarstwa za przechowywanie broni szkolnej, która nie została oddana władzom niemieckim. W dniu 7 lipca 1940 r. dyrektor i dwóch pracowników zostało rozstrzelanych na Firleju koło Radomia.

toepper

Władze okupacyjne zezwoliły na otwarcie rocznej szkoły pod nazwą Komunalna Szkoła Rolnicza dla Chłopców, w której naukę rozpoczęto w dniu 15 maja 1942 r. i kontynuowano przez dwa kolejne lata. Kadrę pedagogiczną w tym czasie tworzyli: kierownik szkoły Alfred Toepper, Franciszek Grzegolec, Stanisław Nowak. Równolegle prowadzone było tajne nauczanie a szkoła, mimo że pracowała pod nadzorem niemieckim spełniała ważną funkcję oświatowo-wychowawczą oraz patriotyczną. W dniu 15 września 1944 r. nastąpiło zakończenie nauki a budynki szkolne zostały zajęte przez wysiedlone z Warszawy kobiety z dziećmi, które przebywały w szkole do grudnia tego roku, a następnie przez przyfrontowe wojska niemieckie do czasu wyzwolenia. Niemcy podczas pobytu zdążyli niestety zniszczyć księgozbiór oraz cenne dokumenty dotyczące działalności szkolnej.

szkola_1942_

Opracowano na podstawie: J. Błaszczyk, M. Smaga, W. Smaga, 70 lat Szkoły Rolniczej w Chwałowicach 1928-1998, Chwałowice 1998, s. 17-18; J. Błaszczyk, R. Bielecka, M. Stawczyk, J. Kwiatkowski, M. Gierasiński, 80 lat szkół w Chwałowicach 1928-2008. Jubileusz 80-lecia szkół w Chwałowicach, Chwałowice 2008, s. 8. Z tych książek zaczerpnięte zostały również zdjęcia zamieszczone w tekście.

Historia Szkoły Rolniczej w Chwałowicach. I. Okres przedwojenny

szkola_1935

W dniu 9 lipca 1920 r. Sejm uchwalił ustawę o szkołach rolniczych, w oparciu o którą w dniu 27 lipca 1920 r. Ministerstwo Rolnictwa opracowało i przekazało do realizacji program dla ludowych szkół rolniczych zakładający powstanie w każdym powiecie szkoły rolniczej dla chłopców oraz szkoły gospodarstwa miejskiego dla dziewcząt. W 1921 r. Sejmik Iłżecki podjął uchwałę o przystąpieniu do budowy szkoły rolniczej, a jeszcze jesienią tego roku z majątku państwowego Chwałowice wydzielono 60 mórg ziemi na potrzeby szkoły, które zostały przekazane w dzierżawę. W 1922 r. powstała na tym terenie cegielnia celem produkcji cegieł, z których do roku 1928 ostatecznie wybudowano gmach szkolny, budynek mieszkalny dla nauczycieli i budynek gospodarczy. Budynek szkolny dominował swoją sylwetką nad okolicą. Wysoki dach, kryty czerwoną dachówką na tle zieleni dodawał mu uroku. Był to piętrowy budynek z czerwonej cegły, otynkowany, w połowie podpiwniczony i skanalizowany. Wodę czerpano z miejscowego ujęcia za pomocą kieratu napędzanego wołem, a później końmi. Oprócz sal przeznaczonych do nauki budynek miał pomieszczenia internatu, a także znajdującą się na parterze stołówkę z dużą jadalnią oraz świetlicę.

grono

W dniu 10 listopada 1928 r. nastąpiło otwarcie Ludowej Szkoły Rolniczej w Chwałowicach i nadanie jej imienia „11 listopada”. W dniu 16 stycznia 1929 r. rozpoczął się pierwszy rok nauki dla 27 uczniów. Zadaniem szkoły było przygotowanie chłopców w ciągu 11 miesięcy do wzorowego prowadzenia gospodarstwa rolnego i działalności społecznej w środowisku wiejskim. Pierwszym dyrektorem szkoły został inż. Zygmunt Buczyński, który piastował tę funkcję przez rok. Pozostałymi nauczycielami byli: inż. Irena Buczyńska, inż. Stanisław Szczuka i Jan Lelkiewicz. Nad prawidłowością funkcjonowania placówki czuwała Komisja Szkolna, w skład której wchodzili: przedstawiciel Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych, obwodowy inspektor szkolny, dyrektor szkoły oraz 3 członków wybranych przez Radę Powiatową. W 1930 r. funkcję dyrektora szkoły pełnił inż. Stefan Kaliński.

dyrektorzy1

Do 1931 r. szkołę ukończyło 45 absolwentów. W 1931 r. z powodu kryzysu gospodarczego nastąpiła przerwa w nauczaniu. Po kilku miesiącach funkcję dyrektora objął inż. Stefan Targosz i ponownie uruchomiono działalność dydaktyczną w styczniu 1932 r. dla 16 uczniów. W kwietniu 1937 r. nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora, które objął inż. Stanisław Daniluk. Szkoła w okresie międzywojennym była terenem zjazdów gospodarczych, prowadziła konkursy ogólnorolnicze, ściśle współpracowała z Towarzystwem Rolniczym, organizowała wycieczki do wzorcowych gospodarstw,prowadziła demonstracje, doświadczenia polowe i pokazy. Utrzymywała również ścisłą współpracę z byłymi wychowankami poprzez organizację kół absolwentów, której owocem było m.in. wydawanie gazetki szkolnej „Chwałowiak” ukazującej się w 1939 r.

dyrektorzy2

Opracowano na podstawie: J. Błaszczyk, M. Smaga, W. Smaga, 70 lat Szkoły Rolniczej w Chwałowicach 1928-1998, Chwałowice 1998, s. 13-17; J. Błaszczyk, R. Bielecka, M. Stawczyk, J. Kwiatkowski, M. Gierasiński, 80 lat szkół w Chwałowicach 1928-2008. Jubileusz 80-lecia szkół w Chwałowicach, Chwałowice 2008, s. 7-8. Z tych książek zaczerpnięte zostały również zdjęcia zamieszczone w tekście.

Wiatrak w Wierzchowiskach Pierwszych

wiatrak1

W miejscowości Wierzchowiska Pierwsze obok Jawora Soleckiego zachowały się pozostałości wiatraka. Był to budynek drewniany o konstrukcji szkieletowej, typu koźlak. Takie wiatraki znajdowały powszechne zastosowanie do produkcji mąki na przełomie XIX i XX wieku. Resztki konstrukcji są widoczne z drogi z Iłży do Lipska (ok. 1-2 km za Jaworem Soleckim po prawej stronie, mniej więcej na wysokości przystanka autobusowego zlokalizowanego po lewej stronie drogi).

wiatrak2

wiatrak3

wiatrak4

Fot. Ł. Smaga 14.07.2012

„Chwałowiak”

Była to gazetka szkolna wydawana przez uczniów, absolwentów i nauczycieli Ludowej Szkoły Rolniczej w Chwałowicach. „Chwałowiak” ukazywał się w 1939 r. co miesiąc a kilka jego egzemplarzy zachowało się do dzisiaj w muzeum szkolnym.

Chwalowiak

Powyżej okładka gazetki z marca 1939 r. z naszkicowanymi portretami Edwarda Rydza-Śmigłego i Józefa Piłsudskiego.

Źródło: J. Błaszczyk, M. Smaga, W. Smaga, 70 lat Szkoły Rolniczej w Chwałowicach (1928-1998), Chwałowice 1998, s. 17, 99.

Wzgórza Chwałowickie

Współczesna rzeźba okolic Iłży charakteryzuje się zróżnicowanym krajobrazem. W morfologii tego obszaru zaznaczają się dość wyraźnie cztery strefy krajobrazowe: strefa Obniżenia Mirowsko-Błazińskiego, strefa Wzgórz Iłżeckich, strefa Obniżenia Pakosławsko-Prędocińskiego i strefa Wzgórz Chwałowickich.

Wzgorza_Chwalowickie

Strefa Wzgórz Chwałowickich zbudowana jest z utworów kredowych. Przez środek tej strefy przepływa Iłżanka rozdzielając ją na dwa płaty wysoczyznowe. Po zachodniej stronie Iłżanki wysoczyzna zbudowana jest z utworów kredowych, które wyłaniają się na powierzchnię spod osadów plejstoceńskich zwłaszcza w strefie krawędziowej. Miąższość osadów plejstoceńskich rośnie w kierunku północnym do 6 do 20 m. Podobny charakter ma drugi płat wysoczyznowy położony na wschód od doliny Iłżanki. Na obszarze tej strefy jedynie w dolinie Iłżanki zaobserwować można spadki przekraczające 8% nachylenia. W dnie doliny jak i na wysoczyźnie spadki kształtują się w granicach od 2-5%. Na ukształtowanie aktualnej rzeźny wpłynęło szereg czynników zarówno budujących, jak i niszczących, które działały w okresie od ustąpienia morza kredowego po dzień dzisiejszy. Rzeźba ta jest wykształcona w kilku dziedzinach klimatyczno-morfogenetycznych, jest rzeźbą poligeniczną.

Źródło: J. Bartosik, Środowisko geograficzne Iłży [w:] J. Szymański (red.), S. Witkowski (red.), Iłża. Monografia rozwoju społeczno-gospodarczego miasta, Biuletyn Kwartalny Radomskiego Towarzystwa Naukowego, Radom 1979, s. 7-9.