Marzec 2023 – Chwałowice, Iłża, region radomski, świętokrzyski

wira1

Niniejszy wpis jest konsekwencją komentarza, jaki ukazał się pod jednym z wcześniejszych wpisów na tym blogu. Jako, że jest on publiczny to pozwolę sobie go przytoczyć: „Dzięki!!! Twój blog to skarb. Wchodzę tu regularnie co roku i co roku zaskakuje mnie pozytywnie tematyka wpisów. Biorąc pod uwagę krótki okres półtrwania stron i stroneczek czy inicjatyw różnych internetowych podziwiam Twoją konsekwencję w tworzeniu tego bloga. Zastanawiam się jaka jest obecna kondycja społeczna Chwałowic? Macie tam jakiś młodych aktywnych czy dren jak wszędzie? Pamiętam sparringi w piłę z wielopokoleniową ekipą z Chwałowic na początku lat 2000nych. Było coś w tej wielopokoleniowości wyjątkowego. Było czuć rodzinną atmosferę. Szkoda, że wszystko czas rozwiewa i rozmywa… Pozdrawiam!”. W pierwszej kolejności chciałem podziękować Pawłowi za wpis, przypomnienie wydarzeń sprzed dwudziestu lat, a przede wszystkim za tytułowe spostrzeżenie, które dla mnie i jak myślę mieszkańców Chwałowic, a w szczególności związanych ze Szkołą Rolniczą, jest bardzo cenne. Komentując to, co się dzieje w naszej miejscowości, „dzieła” władz powiatowych oraz władz nowo utworzonej placówki, wielokrotnie zwracałem uwagę na kilkudziesięcioletnią, charakterystyczną dla tego miejsca symbiozę pomiędzy utraconą dziś Szkołą Rolniczą a okolicznymi mieszkańcami. Okazuje się, że nie jest to tylko wymysł mojej wyobraźni, ale również obraz dający się zauważyć postronnemu obserwatorowi. Takim właśnie gościem był dwadzieścia lat temu Paweł, z którym graliśmy na szkolnych boiskach w piłkę nożną. Zapamiętał, jak kleciliśmy zespół z miejscowych chłopaków z różnych roczników i stawaliśmy do rywalizacji z przyjezdnymi. Wielopokoleniowość była faktem, a rodzinną atmosferę odczuwało się. W tym przypadku nie tylko czas, ale przede wszystkim ludzka ręka odpowiada za rozwiewanie i rozmywanie tradycji naszych Chwałowic.

wira2